Lista kontrolna EAA dla sklepu internetowego i firmy usługowej

Art. 2 ust. 2 wymienia usługi: łączności elektronicznej, dostępu do audiowizualnych usług medialnych, elementy lotniczego, autobusowego, kolejowego i wodnego transportu pasażerskiego (strony, aplikacje, bilety elektroniczne, informacja o podróży, interaktywne terminale), bankowości detalicznej, książki elektroniczne i przeznaczone do nich oprogramowanie oraz handel elektroniczny. Niemiecki organ nadzoru zaznacza, że lista w BFSG jest zamknięta.

Handel elektroniczny to usługi świadczone na odległość, przez strony internetowe i aplikacje mobilne, drogą elektroniczną i na indywidualne żądanie konsumenta w celu zawarcia umowy konsumenckiej. Konsument to osoba fizyczna działająca poza swoją działalnością gospodarczą lub zawodową. Sklep sprzedający wyłącznie firmom jest poza tą definicją; sklep otwarty dla każdego już nie.

Część treści objętej strony jest wyłączona: nagrane media zmienne w czasie i pliki biurowe opublikowane przed 28 czerwca 2025 r., mapy, jeśli kluczowe informacje nawigacyjne są dostępne, treści osób trzecich, których firma nie finansuje, nie tworzy i nie kontroluje, oraz archiwa nieaktualizowane po 28 czerwca 2025 r. Własne karty produktów, wyszukiwarka, koszyk, konto, zamówienie i płatność nigdy nie są na tej liście.

Mikroprzedsiębiorstwo zatrudnia mniej niż 10 osób, a jego roczny obrót lub roczna suma bilansowa nie przekracza 2 mln euro. Mikroprzedsiębiorstwa świadczące usługi są zwolnione z wymogów dotyczących usług i związanych z nimi obowiązków (art. 4 ust. 5). Zwolnienie nie obejmuje produktów.

Liczą się oba elementy: zatrudnienie poniżej 10 osób i co najmniej jedna z dwóch wielkości finansowych nie wyższa niż 2 mln euro. Niemiecki MLBF liczy zatrudnienie w rocznych jednostkach pracy, wlicza przedsiębiorstwa partnerskie i powiązane według unijnej definicji MŚP i zmienia kategorię firmy dopiero po przekroczeniu progu w dwóch kolejnych latach obrotowych, prosząc o dowody z ostatnich dwóch lat. Spółka należąca do większej grupy nie powinna zakładać, że jest mikro.

Niemcy i Polska stosują to samo zwolnienie (§ 3 ust. 3 BFSG, art. 4 pkt 1 polskiej ustawy).

Każda objęta usługa poza komunikacją miejską, podmiejską i regionalną musi spełniać sekcję III załącznika I. Dla sklepu lub serwisu usługowego to cztery rzeczy: produkty używane do świadczenia usługi są dostępne; informacje o działaniu usługi są podawane więcej niż jednym kanałem sensorycznym, zrozumiale, w postrzegalnych formatach tekstowych, z odpowiednią czcionką, kontrastem i odstępami; strona i aplikacja są postrzegalne, funkcjonalne, zrozumiałe i kompatybilne; a infolinia, centrum obsługi czy inny kanał wsparcia podaje informacje o dostępności w dostępny sposób.

Sekcja IV dodaje wymagania dla konkretnych usług. W handlu elektronicznym: podawanie informacji o dostępności sprzedawanych produktów i usług, jeśli dostarcza ich odpowiedzialny podmiot gospodarczy, oraz postrzegalne, funkcjonalne, zrozumiałe i kompatybilne funkcje identyfikacji, bezpieczeństwa i płatności, a także metody identyfikacji, podpisy elektroniczne i usługi płatnicze. Bankowość detaliczna dodaje to samo dla identyfikacji, podpisów, bezpieczeństwa i płatności oraz informacje nie bardziej złożone niż poziom B2 ESOKJ.

Gdy żadne szczegółowe wymaganie nie obejmuje danej funkcji, sekcja VII odsyła do kryteriów funkcjonalnych. W Niemczech wymagania te opisuje BFSGV, dla usług i handlu elektronicznego w §§ 12 i 19.

Usługodawca przygotowuje informacje według załącznika V, wyjaśnia, jak usługa spełnia mające zastosowanie wymogi, udostępnia je publicznie w formie pisemnej i ustnej oraz w sposób dostępny dla osób z niepełnosprawnościami i przechowuje je przez cały okres świadczenia usługi. Załącznik V umieszcza je w ogólnych warunkach lub równoważnym dokumencie. W stosownych przypadkach obejmują ogólny opis usługi w dostępnych formatach, wyjaśnienia potrzebne do zrozumienia jej działania i opis tego, jak spełnia odpowiednie wymogi z załącznika I.

Prawo krajowe dodaje szczegóły. W Niemczech załącznik 3 do BFSG wymaga także wskazania właściwego organu nadzoru rynku, czyli MLBF, a MLBF ostrzega, żeby nie mylić tych informacji z Erklärung zur Barrierefreiheit sektora publicznego. W Polsce art. 32 ustawy z 2024 r. umieszcza je w regulaminie świadczenia usług, a organ dla handlu elektronicznego wyjaśnia, że konsument dostaje informację o tym, jak usługa spełnia wymagania, a braki i plan naprawy zgłasza się ministrowi.

Dyrektywa ani razu nie używa słowa oświadczenie. Dobrowolna strona z oświadczeniem nie szkodzi, ale tych informacji nie zastępuje.

Art. 15 ust. 1 przewiduje domniemanie zgodności dla usług spełniających normy zharmonizowane, których numery opublikowano w Dzienniku Urzędowym UE, w zakresie, w jakim normy obejmują wymogi. Na dzień 5 listopada 2026 r. wykaz norm zharmonizowanych Komisji pokazuje w dziedzinie dostępności wyłącznie normy dla stron i aplikacji organów sektora publicznego na podstawie dyrektywy (UE) 2016/2102, gdzie EN 301 549 V3.2.1 wskazała decyzja wykonawcza (UE) 2021/1339. Na podstawie EAA nie opublikowano żadnej normy, więc domniemanie z art. 15 ust. 1 nie jest jeszcze dostępne.

Wniosek normalizacyjny Komisji M/587 zleca europejskim organizacjom normalizacyjnym zmianę EN 301 549 i innych norm tak, by obejmowały wszystkie wymogi EAA. Ministerstwo Cyfryzacji jako organ dla handlu elektronicznego podaje, że obowiązującą wersją EN 301 549 jest V3.2.1 z 2021 r., a prace nad aktualizacją mają się zakończyć w III kwartale 2026 r. Dopóki numer normy nie trafi do Dziennika Urzędowego, badanie według EN 301 549 jest dowodem, a nie domniemaniem prawnym.

To nadal właściwy test. Dla stron internetowych zgodność z punktami 9.1 do 9.4 i 9.6 normy EN 301 549 V3.2.1 odpowiada WCAG 2.1 na poziomie AA, a pozostałe punkty obejmują dokumenty, oprogramowanie oraz dokumentację i usługi wsparcia. Badanie warto prowadzić według WCAG 2.1 AA na wyrenderowanych stronach, dodać kryteria WCAG 2.2, jeśli celem jest poziom, który zapewne ustali nowelizacja, i zapisać, której wersji użyto.

Art. 32 przewiduje okres przejściowy do 28 czerwca 2030 r., w którym usługodawcy mogą dalej korzystać z produktów zgodnie z prawem używanych przed tą datą do świadczenia podobnych usług. Umowy o świadczenie usług zawarte przed 28 czerwca 2025 r. mogą obowiązywać bez zmian do wygaśnięcia, ale nie dłużej niż pięć lat od tej daty. Państwa mogą pozwolić, by terminale samoobsługowe używane przed 28 czerwca 2025 r. działały do końca okresu ekonomicznej użyteczności, nie dłużej niż 20 lat od uruchomienia; Niemcy przyjęły 15 lat i datę 27 czerwca 2030 r. dla produktów i umów, Polska 20 lat i 28 czerwca 2030 r. Nic z tego nie dotyczy strony ani aplikacji budowanej lub zmienianej dziś.

Wymogi stosuje się tylko w takim zakresie, w jakim nie prowadzą do zasadniczej zmiany podstawowego charakteru usługi i nie nakładają nieproporcjonalnego obciążenia (art. 14). Ocenę przeprowadza sama firma według kryteriów z załącznika VI: koszty netto zgodności w stosunku do ogólnych kosztów operacyjnych i kapitałowych, szacowane koszty i korzyści w stosunku do korzyści dla osób z niepełnosprawnościami przy danej częstotliwości korzystania z usługi oraz koszty netto w stosunku do obrotu netto. Ocenę trzeba udokumentować, przechowywać przez pięć lat od ostatniego świadczenia usługi, przekazać na żądanie, a przy nieproporcjonalnym obciążeniu odnawiać dla każdej kategorii usług przy zmianie usługi, na wezwanie organu i co najmniej co pięć lat.

Kto powołuje się na którykolwiek wyjątek, informuje organ każdego państwa, w którym świadczy usługę; mikroprzedsiębiorstwa są z tego obowiązku zwolnione. Nie można powołać się na nieproporcjonalne obciążenie, jeśli firma otrzymała zewnętrzne środki na poprawę dostępności.

Każde państwo wyznacza organy, które sprawdzają usługi, rozpatrują skargi i weryfikują działania naprawcze (art. 23), daje konsumentom i uprawnionym organizacjom drogę przed sąd lub organ (art. 29) oraz ustala sankcje skuteczne, proporcjonalne i odstraszające, połączone z działaniami naprawczymi (art. 30). Jeśli usługa nie jest zgodna, firma musi podjąć działania naprawcze i poinformować organy państw, w których ją świadczy.

Niemcy: MLBF w Magdeburgu sprawdza usługi z powodu podejrzenia i wyrywkowo, może nakazać działania naprawcze, a w ostateczności zakazać świadczenia usługi; konsumenci i uznane stowarzyszenia mogą wnioskować o wszczęcie postępowania z § 32 BFSG. Oferowanie usługi z naruszeniem § 14 ust. 1 grozi grzywną do 100 000 euro.

Polska: zadania dzielą Prezes Zarządu PFRON i organy nadzoru rynku, a dla handlu elektronicznego organem jest minister właściwy do spraw informatyzacji. Konsument może złożyć skargę do przedsiębiorcy, który ma 30 dni na odpowiedź, a niezależnie od niej zawiadomienie do Prezesa Zarządu PFRON może złożyć każdy. Kara sięga dziesięciokrotności przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego z poprzedniego roku, nie więcej niż 10% obrotu. Inne państwa ustalają własne kwoty, więc trzeba sprawdzić prawo każdego kraju, do którego trafia sprzedaż.